Anita Molinero

Anita Molinero wordt in 1953 geboren in het Franse Floirac (Gironde) als de dochter van een Franse moeder en een anar­chis­tis­che Spaanse vader. In 1977 studeert ze af aan de École supérieure des Beaux-Arts van Marseille. Vier jaar later wordt ze een van de jongste kun­st­do­cen­ten ooit en verdeelt ze haar tijd tussen Poitiers, Valen­ci­ennes, Bogota, Bordeaux en Marseille.

Tussen haar eerste ten­toon­stelling in het Musée Sainte-Croix in Poitiers in 1985 en haar mono­grafis­che ten­toon­stelling in het MAC Marseille in 2024 kan ze op heel wat erkenning van belangrijke Franse instellin­gen rekenen. Haar werk prijkt tussen 13 Franse verza­melin­gen en de artieste mag maar liefst 35 solo­ten­toon­stellin­gen geven in openbare instellin­gen als Le Consortium in Dijon, het Musée d’art Moderne in Parijs, het Frac-Artothèque Nouvelle-Aquitaine, het MAMCO in Genève, het CRAC in Montbéliard en Le Shed.

Toch is het pas op haar 54ste – 30 jaar na haar diploma in Marseille – dat ook de kunstmarkt haar producties erkent. Haar werk verschijnt als eerste in Galerie Alain Gutharc, die de artieste tussen 2007 en 2015 verte­gen­wo­ordigt, gevolgd door Galerie Thomas Bernard - Cortex Athletico en sinds 2022 Galerie Christophe Gaillard.

Anita Molinero geeft zich volledig over aan haar werk als docent, haar fam­i­lieleven en haar kunst. Tijd om archieven bij te houden, heeft ze nauwelijks en op een gegeven moment verwoest ze zelfs een deel van haar beelden uit plaatsgebrek.

In 2007 ruilt ze Marseille in voor Parijs. Sindsdien navigeert ze tussen ver­schil­lende tijdelijke ateliers die plaats bieden voor haar vaak ​"buitenis­sige" creaties.

Het beeld­houww­erk van Anita Molinero hoeft geen introductie meer in Frankrijk. De artieste gaat voor haar creaties uitsluitend aan de slag met voorwerpen die ze zelf verzamelt. Deze trans­formeert ze vervolgens op een mee­do­gen­loze, onom­keer­bare manier die haar de bijnaam ​"vuurhouw­ster" heeft opgeleverd: ze verwarmt ze, rekt ze uit, snijdt ze in stukken, drukt ze samen en gooit ze te pletter. Ze drijft het materiaal tot het uiterste van het vormeloze en brengt zo gebaar en mate­ri­aliteit, verwoesting en creatie samen in een schokkende ontmoeting die de deur opent naar nieuwe vormen. 

Al sinds het begin van de jaren 1980 gebruikt ze bescheiden materialen die ​"aan alle aandacht ontsnappen" en ver weg staan van wat men gewoonlijk als artistiek beschouwt (karton, schuim, plastic flesjes, ver­shoud­folie, allerlei ver­pakkin­gen). Deze voorwerpen helpen haar om de formele vragen te verkennen die beeldhouwen oproept: volheid, leegheid, gewicht, volume, evenwicht. Maar deze academische eigen­schap­pen zijn niet het enige wat haar inter­esseren: ook hun vormen en eigen­ti­jd­sheid wekken haar nieuws­gierigheid. Sinds het begin van haar carrière omringt Anita Molinero zich dan ook met voorwerpen, ​"dingen" die haar elke dag opnieuw aan het denken zetten. Sommige spullen blijven soms jaren in haar atelier rond­slin­geren voor ze er iets mee doet, andere herbruikt ze in nieuwe werken die zo haar oude producties recycleren.

Hoewel haar werk zeker geen activis­tis­che uitlaatklep is, merkt de artieste op dat ze meegaat met haar tijd. Het is het begin van de jaren 2000 en plastic is alomte­gen­wo­ordig. In de ogen van Anita Molinero is het zo aanwezig in ons leven dat ze er niet omheen kan als medium. Plastic krijgt daarom een centrale plek in haar praktijk, met één gebeurtenis in het bijzonder als katalysator.

In 2000 woont de artieste in Marseille, waar ze ook lesgeeft. Ze verblijft in de wijk Belle de Mai en is er op een dag getuige van wat ze zelf als een ​"esthetische schok" omschrijft. Er breekt een demon­stratie uit en een groep jongeren steekt de vuil­nis­bakken in de wijk in brand. De gesmolten over­schot­ten voelen voor de artieste aan als echte sculpturen. Ze zijn de vrucht van een ontmoeting tussen vuur (gebaar) en plastic (materiaal). Een van deze vuil­nis­bakken schopt het niet veel later tot een quasi kant-en-klaar kunstwerk van Anita Molinero (collectie Musée d’art Moderne van Parijs) en wordt vandaag beschouwd als een van haar meest iconische werken.